ForumNauczycieli.pl

Artykuł ciekawy, poprawny- ale wcale nie daje dobrej odpowiedzi na pytanie "co robić". Wszystkiego już próbowałam. I doszłam do wniosku, że można oddziaływać na uczniów, którzy w domu uczeni są pewnego systemu wartości. Jeśli zaś nie ma się do czego odwołać, to działa tylko jedno- strach. Jeśli zdemoralizowany człowiek się kogoś nie boi, nie będzie go słuchał. Proste.
Pracuję w gimnazjum i czasem mam wrażenie, że jestem w ...poprawczaku, kiedy wchodzę do niektórych klas. Wulgaryzmy kierowane do nauczyciela, wychodzenie sobie z klasy bez pozwolenia, bardzo swobodne zachowania( lekceważące, prowokujące)...I oczywiście nie można poprosić o jakąś pomoc, żeby zaraz nie usłyszeć, że skoro jest tak źle, to widocznie jest to...nasza wina. I zaczyna się- szukanie w nas winy i psychologizowanie. Chora już jestem kiedy słyszę, że to ja prowokuję, ja coś źle robię, że skoro uczeń mnie wyzywa, to musiał m i e ć p o w ó d.
Dlatego już nikogo o pomoc nie proszę, nikomu nie mówię( lepiej jest udawać, że sobie radzę- i tak robi większość), a szkoleń dot. agresji wśród uczniów unikam jak ognia.

Dziękuję za zainteresowanie artykułem... fakt, są tam tylko wskazówki, bo trudno w paru słowach zaprezentować całą procedurę postępowania...
Rozumiem frustrację. Faktycznie trzeba mieć nerwy jak postronki !
Chcę jeszcze nadmienić, że macie prawo zadbać o siebie i nie pozwalać na aroganckie traktowanie. Nigdzie, w żadnej umowie o pracę nie ma paragrafu mówiącego o tym, że jak na mnie będą pluć, to mam mówić: "O! Pada deszcz".

Podrzucę Wam jeden ze sposobów, a Wy sami stwierdzicie czy może być przydatny (mnie się sprawdza w różnych sytuacjach zawodowych i prywatnych). Sposobem na powstrzymywanie zachowań naruszających godność jest m.in. stawianie granic. Podam kolejne kroki, jednakże stosowanie tego sposobu bez wcześniejszego treningu jest ryzykowne (ponieważ wszystkie komunikaty muszą być przekazane precyzyjnie; zachęcam przetestować na łatwiejszych sytuacjach):

1. Prośba i informacja zwrotna.
- Bardzo Cię / Was proszę, żebyście nie … , ponieważ mnie to … .

Ważne jest, żeby:
- nazwać konkretne zachowanie, np.: … nie chodził po klasie / nie rzucali się ołówkami, nie mówił do mnie Kwoko
- unikać uogólnień, np.: … tak nie się zachowywali / zachowywali się niekulturalnie / żebyście tak nie mówili, ponieważ uczniowie nie będą wiedzieli konkretnie czego nie maja robić (co jest niekulturalne, jakie zachowanie, jaki konkretny test z setek wypowiedzianych).
- nazwać swoje emocje, swój stan ducha (zgodnie z prawdą), np. … ponieważ mnie to irytuje / mnie to rozprasza / bo nie mogę skupić myśli.

2. Stanowcze żądanie.
- Nie życzę sobie, żebyś / żebyście … .

Ważne jest, żeby:
- wypowiadać te słowa patrząc uczniowi w oczy, bez uśmiechu na twarzy,
- nazwać konkretne zachowanie, np.: … nie chodził po klasie / nie rzucali się ołówkami/ nie mówił do mnie Kwoko,
- po wypowiedzeniu zapadła cisza,
- po wypowiedzeniu nie było tłumaczenia.

3. Zapowiedź sankcji.
- Jeżeli jeszcze raz / Jeżeli nadal …, to ja … .

Ważne jest, żeby:
- nazwać konkretne zachowanie, np.: … będziecie chodzić po klasie / będziesz rozmawiał / będziesz ubliżał Jurkowi …
- zapowiedziana sankcja była dotkliwa (ale adekwatna do przewinienia) dla uczniów/ucznia,
- zapowiedziana sankcja była wykonalna (i jak zajdzie potrzeba – wykonana)

4. Wykonanie sankcji.
Warto, żeby lista sankcji była stworzona wspólnie przez nauczycieli danej szkoły i zatwierdzona przez dyrektora.

Co do przechodzenia obojętnie, gdy uczniowie zaczepiają i naruszają godność, uważam za ryzykowne. Zaczyna się od drobnych zaczepek, a może skończyć na zakładaniu kosza na głowę.

Pozdrawiam i życzę mniej stresów
Polecam się też do indywidualnego kontaktu.

Sankcji?
Jakich sankcji?
Gadki szmatki- wybacz. Miły jesteś, ale...w praktyce to wypróbowałeś? Jaki masz staż w zreformowanym gimnazjum?

To NIE DZIAŁA. Tzn. działa- jak uczniowie są normalni, ale wtedy żadnych szkoleń nie trzeba.

Hmmm... przekonałaś mnie... nic się nie da zrobić...

Jedyne, co podziałałoby w przypadku tych zdemoralizowanych, to izolacja, przeniesienie do innego środowiska i poddanie ostrej dyscyplinie w specjalnie do tego utworzonych warunkach. Tego nie ma , bo nie ma na to pieniędzy.
A w naszym szkolnym systemie rzeczywiście nic nie ma prawa zadziałać, bo całą tę psychologię o kant stołu rozbić, a narzędzia, jakimi mogą operować nauczyciele( gadki-szmatki) są żałosne.

Problem leży w systemie. Nie w nauczycielach( choć są oczywiście tacy nauczyciele, którzy swoim zachowaniem naprawdę mogą prowokować agresję, ale to są pojedyncze przypadki, nie rozumiem więc, czemu większość szkoleń jest do do nich adresowana).

Poruszyłaś ciekawy dla mnie wątek. Czy możesz mi podpowiedzieć jakie szkolenie powinno być zaproponowane dla nauczycieli, którzy agresji nie eskalują (zakres programowy - oczywiście z grubsza)? Być może udałoby się takie szkolenie stworzyć.
A może jeszcze inni nauczyciele też podsunęliby pomysły na zawartość szkolenia? Będę wdzięczny.

przesyłam link do obejrzenia (kabaret Nowaki) dotyczący nauczycieli ) miłego oglądania

http://www.youtube.com/watch?v=y1zh6C4a ... ECA1235C20
pozdrawiam

) I jeszcze jeden niezły skecz:

http://www.youtube.com/watch?v=nf8sgPtL ... ECA1235C20

Witam, czytam te wpisy i zaczynam się denerwować,,,pracuję w gimnazjum 12 lat, czyli od początku tego cyrku, bo też uważam,że to pomyłka,miałam do czynienia z różnymi przypadkami;tymi trudnymi też...Nie zdarzyło mi się na szczęście być wyzwaną, ale rozumiem takie przypadki i znam z opowieści. Może nie mam traumatycznych przeżyć, gdyż pracuję w małym miasteczku a to z pewnością w tym wypadku zaleta mojej sytuacji, jednak z doświadczeń z trudną młodzieżą, polecam jednak spokój, dystans do tego , co i w jaki sposób do nas mówią...przecież to głosy ich rodzin często na granicy patologii, nie mają odpow. wzorców od maleńkości, potem już tylko agresja ratuje ich przed wstydem i upokorzeniem, więc aby to ukryć, obrażają innych, z belframi włącznie. Ja nie należę do spokojnych i łatwo podnieść mi ciśnienie, jednak zauważyłam, że ludzkie traktowanie i zrozumienie ucznia z wyrokiem, kuratorem itp. sprawia,że zamiast morderczej miny zobaczymy w nim często zagubione samotne i zakompleksione dziecko...które szuka pomocy, ale nie potrafi o nią poprosić. Uważam jednak, iż karygodny jest fakt, iż my, nauczyciele zwykłych gimnazjów, jesteśmy wciąż rozliczani z naszych zadań dydaktycznych i wychowawczych,mając często w klasach oprócz zdolnych i średnich uczniów także tych trudnych wychowawczo, podczas gdy nauczyciele tzw.ośrodków szkolno-wychowawczych mają ich po 5,7 w klasach i biorą za pracę z nimi dodatkową kasę, czyli dodatek trudnościowy! znam takie ośrodki, gdyż rosną niczym grzybki po deszczu, nauczyciele grają w pasjanse, a gimnazjaliści w swoje gierki i wszyscy sa szczęśliwi. Dopóki tak będzie, tylko spokój może nas uratować... bo na pewno NIKT INNY...